Powered By Blogger

Monday, 4 June 2018

आता जाता जाता हा निरोप शेवटचा नसावा आणि तुमचा-आमचा ऋणानुबंध असाच वाढीस जावा.....



         मन भरावलंस होतं, तस माझ्या रक्तातील नात्यातल कुणी मला सोडून जात नव्हतं जेथून ते जात होते अर्थात ते महाविद्यालय ही कायमरूपी माझं नव्हतं.परंतु तरी माझ्या मनाला के झालं होतं की ते हळहळत होतं आणि आपल्याला कुणी तरी या  प्रवासाच्या भरकटलेल्या वाटेवर एकटस करून जात आहे याची हळूच चाहूल करून माझ्या त्या निर्दोष डोळ्यांना अश्रूमय करतं होत.आज वर फक्त मी असं एकल होत की रक्ताच्या नात्या पेक्षाही प्रेमळ- विश्वास रूप घेऊन जन्माला आलेली नाती ही जास्त मजबुतीची असतात आणि याचाच दृष्टांत मला या PMC वरील हालचालींनी गेल्या ३ दिवसां पासन मिळत होता.
 
         प्रश्न हा अधिकारत्वाचा होता;परंतु त्यांनी आपलसं करून आपुलकीने तोच प्रश्न सोडविता-सोडविता आम्हाला अधिक जवळून समजून घेतलं आणि त्यांच्या याच आपुलकी आम्ही पुन्हा एकदा नव्या चेहऱयांच्या साथीने शैक्षणिक प्रवासाची सुरुवात करण्यास मार्गस्थ झालो.

        भर लांबच लांब त्या पुरातन इतिहासात जाण्याची काही गरज ही  नाही हो...!
सण २०१६-२०१७ या शैक्षणिक वर्ष्या मध्ये माझी थेट दुसऱ्या वर्ष्यात यंत्र अभियंत्री या अभ्यासक्रमा अंतर्गत श्री संत गजानन महाराज अभियांत्रिकी महाविद्यालया,शेगांव ला प्रवेश निश्चिती झाली.महाविद्यालयात दाखल झाल्या पासन त्या सुरवातीच्या काळात तसं बघता भव्य-दिव्य आणि प्रशस्त इमारतीच जिवंत उदाहरण हे महाविद्यालय होतं तरी त्यामध्यें आपलसं समजणार आणि जवळीकता साधणार कुणी नव्हतंच.एका बंद रूम मध्ये कैद्या सारख्या बंधीत अवस्थेत मी कुठं तरी कुण्या शिक्षेस पात्र झालो की काय याच भावनेत कसे तरी ते दिवस निभावत होतो. आता बघता बघता माझ्या सारखेच बरेच कैदी जमू लागले आणि कैद्याचीच काय होईना;परंतु आमच्या त्या अनोळखी चेहऱ्यांची एकटे पणा घालवणारा एक गट तयार झाला.

       श्रींच्या कृपेने सगळं काही सुरळीत चाललं होतं;तोवरच एके दिवशी आत्मविश्वासाने अधिकच सक्षम असणाऱ्या त्या senior नामक वरिष्ठ मंडळींची फौज आमच्या वर धाऊनच आली होती,आता त्या दमटलेल्या प्रसंगात आम्ही बिचारे सगळे आप आपला जीव मुठीत धरून बसलो होतो. सुरवात झाली ती स्वागत करतच तोवर म्हणाले की आले तर भेट घ्यावचं म्हणे आणि नंतर झाला चालु तो कुणाला न सुटणारा Introduction चा भडिमार. आता हा प्रसंग आम्ही हा असला प्रसंग या आधी बघितला नव्हता; परंतु शब्दास मान देत घाबरत त्या भीतरलेल्या आवाजात सगळ्यांनी आप-आपला परिचय दिला.या सर्व प्रकरणावर टिप्पणी देत त्यांनी म्हटलं की तुम्हाला अजून बऱ्याच काही शिवायचं आहे आणि शिकवायचं आहे असं बोलतं तो दिवस मावळला आणि आम्ही मोकळा श्वास घेतला.

           बघता बघता आता बरेच दिवस आम्हांला या महाविद्यालयात झाले होतें, फक्त चेहऱ्याने का होईना आम्ही एकमेकांत राहून इतरांना सुद्धा ओळखू लागलो होतो. याच सर्व प्रकारात आमच्यातील आणि seniors मधील भेटी ह्या वाढीस लागल्या होत्या.आता हक्काने रागात का होईना पण आम्हांला हाक मारून बोलणार आणि  बोलवणार कुणी होतं, हे सगळं काही आता मनाला मोहक आणि अभियांत्रिकी ला पोषक अस वाटणारं वातावरण आम्हांला SSGMCE मध्ये निर्माण झालं होतं.

          मदतीचे सूर गवसत सुरुवात तर झाली होती; परन्तु त्यांनी केव्हा पोकळ आश्वस्त न करता वेळोवेळी तत्परता दाखविली. मग त्या मागील वर्षी च्या Notes असो की Soft Skill ला लागणारे Formal पासन तर Tie पर्यंत त्यांनी काहीही पुरवण्यात कसलीच पळता भुई केली नाही.बरेचदा Syllabus मधील काही points कळायचे नाहीत;तर तेही ते आम्हांला वेळात वेळ काढत समजवून सांगत.आता याच सर्व काही गोष्टी मला एकटे पणाची जाणीव करून देतात;यांनी यातूनच पुन्हा होतो तो माझा भ्रमनिरास चं.....

         शेवटीं जाता जाता त्यांनी आम्हाला बरेंच कानमंत्र दिले त्यामध्यें Placement पासन तर भावा सगळं काही कर पण केव्हांच प्रेम- प्रकरणात अडकू नको असे सल्ले देत त्यांचे अनुभव मला नकळत सांगितले. आज पर्यंत ज्या प्रकरणां बद्दल मला कल्पनाही नव्हती त्या बद्दल ची सगळी सूत्रे त्यांनी माझ्या आमच्या हाती देत;आम्हाला जवाबदारी ने भरगच्च भारी केलं होतं.

       जीवनाच्या या रोमांचित प्रवासात अनेक आलेत,काही निघून गेलेत तर काही कायम स्मरणात विराजमान झालेत.यात सर्व Senior रुपी मित्र तर काही  Seniority च्या पलीकडील मैत्रीनी सदैव आमच्या स्मरणात निश्चितच विराजमान होऊन आहेत.

      आता जाता जाता बऱ्याच बाबी तुम्ही आम्हांला सहज देऊन गेलात, आता याची परतफेड करण्याची आमची जबाबदारी आहे यात वावगं अस काही नाही;परंतु आज स्वताच तुमचा हा प्रेमळ Junior अनेक स्वप्नांनी जरी भरलेला असला तरी आपणांस काही सप्रेम भेट देण्यास सक्षम नाही.

      शेवटी आपणांस निरोप पर भाष्य म्हणून आम्ही,आई तुळजाभवानी च्या चरणी मी एक च प्रार्थना करू इच्छितो की......


     "आता जाता जाता हा निरोप शेवटचा नसावा,
आणि तुमचा-आमचा ऋणानुबंध असाच वाढीस जावा...
             असाच वाढीस जावा"........


      🙏आपल्या सर्वांचे आमच्या आयुष्यात पदार्पण केल्या बद्दल मनस्वी आभार व आपल्या पुढील उत्कर्षमय वाटचालीस हार्दिक शुभेच्छा🙏.....